Леонардо да Винчи ЯЗЫК И ЗУБЫ

ЯЗЫК И ЗУБЫ

Жил-был на свете мальчик, страдавший серьезным неду՛гом, которому иногда бывают подвержены и взрослые,- он беспрестанно разговаривал, не зная меры.

- Что за наказание этот язык,- ворчали зубы.- Когда же он угомонится и помолчит немного?

- Какое вам до меня дело?- нагло отвечал язык.- Жуйте себе на здоровье и помалкивайте. Вот и весь вам сказ! Между нами нет ничего общего. Никому не позволю встревать в мои личные дела, а тем паче соваться с глупыми советами!

И мальчик продолжал без умолку болтать кстати и некстати. Язык был наверху блаженства, произнося все новые мудреные слова, хотя и не успевал хорошенько вникнуть в их смысл.

Но однажды мальчик так увлекся болтовней, что, сам того не ведая, попал впросак. Чтобы как-то выпутаться из беды, он позволил языку сказать заведомую ложь. Тогда зубы не выдержали - терпенье их лопнуло. Они разом сомкнулись и пребольно укусили завравшегося врунишку.

Язык побагровел от выступившей крови, а мальчик заплакал от стыда и боли.

С той поры язык ведет себя с опаской и осторожностью, да и мальчик, прежде чем вымолвить слово, дважды подумает.

Լեզուն և Ատամները

Կար-չկար աշխարհում մի փոքրիկ տղա կար, որ տառապում էր լուրջ տկարությամբ, որով երբեմն վարակվում են նաև մեծահասակները: Նա անընդհատ խոսում էր, ո՛չ  չափ ուներ, ո՛չ սահման:

- Ի՞նչ պատուհաս է մեր գլխին այս լեզուն,- տրտնջում էին ատամները, - ախր ե՞րբ է հանդարտվելու և փոքր-ինչ լռելու:

- Դուք ի՞նչ գործ ունեք ինձ հետ,-ամբարտավան պատասխանում էր լեզուն:- Ծամեք ձեր քեֆին և պապանձվեք:

Եվ տղան շարունակում էր բլբլալ առանց դադար առնելու, խոսել տեղին ու անտեղին: Լեզուն անընդհատ նորանոր բառեր էր ասում, թեև միշտ չէ, որ հասկանում էր դրանց իմաստը:

Մի անգամ էլ տղան այնքան հրապուրվեց բլբլալով, որ ընկավ ծանր կացության մեջ: Դժբախտությունից մի կերպ խուսափելու համար լեզուն ստիպված էր կեղծել, սուտ ասել: Այդ ժամանակ զայրացած ատամները չդիմացան, նրանց  համբերությունն  սպառվեց և այնպես ամուր ու մեկեն փակվեցին, որ կծեցին չափն անցկացրած լեզվին՝ անասելի ցավ պատճառելով: Լեզուն կարմրեց, իսկ տղան ցավից ու ամոթից լաց եղավ: Այս դեպքից հետո լեզուն իրեն զգույշ էր պահում, տղան էլ որևէ բան ասելուց առաջ յոթ անգամ մտածում էր:

Բարձունքի հաղթահարում ծրագրի ամփոփում

http://www.slideshare.net/mkrtchyanmilushik/ampopum-27212352

Թեղենիսի բարձունքի հաղթահարում և ֆոտոպլեներ բարձրունքին

ՀՀ անկախության օրը հաղթահարեցինք Թեղենիսի լեռը և բարձունքին իրականացրեցինք ֆոտոպլեներ, շատ հետաքրքիր անցավ օրը, չնայած նրան, որ ջուր չունեինք, բայց լավ էր: Մենք այդ օրը մի բարձունք չհաղթահարեցինք, այլ միանգամից 3 բարձունք, մենք սկզբում մտանք մի կիսաքանդ եկեղեցի, աղոթեցինք, երգեցինք ու երբ դուրս եկանք  նախաճաշեցինք:

Մենք որոշեցինք ճանապարհը փոխել ու գնալ անտառի միջով, մի հիանալի տեսարան էր անտառի միջից: Լեռն ուներ 2851 մետր բարձրություն, բայց մենք հաղթահարեցինք լեռը ու լեռի բարձունքին արեցինք ֆոտոպլեներ:

Орел

Орел свил себе гнездо на большой дороге, вдали от моря, и вывел детей.

Один раз подле дерева работал народ, а орел подлетал к гнезду с большой рыбой в когтях. Люди увидали рыбу, окружили дерево, стали кричать и бросать в орла каменьями.

Орел выронил рыбу, а люди подняли ее и ушли.

Орел сел на край гнезда, а орлята подняли свои головы и стали пищать: они просили корма.

Орел устал и не мог лететь опять на море; он спустился в гнездо, прикрыл орлят крыльями, ласкал их, оправлял им перышки и как будто просил их, чтобы они подождали немного. Но чем больше он их ласкал, тем громче они пищали. Тогда орел отлетел от них и сел на верхний сук дерева. Орлята засвистали и запищали еще жалобнее.Тогда орел  вдруг сам громко закричал, расправил крылья и тяжело полетел к морю. Он вернулся только поздно вечером: он летел тихо и низко над землею, в когтях у него опять была большая рыба. Когда он подлетал к дереву, он оглянулся,— нет ли опять вблизи людей, быстро сложил крылья и сел на край гнезда.Орлята подняли головы и разинули рты, а орел разорвал рыбу и накормил детей.

Արծիվը պատրաստեց բույն ծովից հեռու և ունեցավ ձագեր:Մի օր ծառի մոտ աշխատում էին մարդիկ արծիվ թռավ բույն մեծ ձուկը ճանկերում.Մարդիկ դեսան ձուկը և շրջապատեցին ծառը սկսեցի գոռալ և քարեր շպրտել դեպի արծիվը.Արծիվը բաց թողեց ձուկը, իսկ ժողովուրդը վերցրեց ձուկը ու գնաց.Արծիվը նստեց բույնի ծայրին արծվիկները գլուխները հանեցին ու սկսեցի ծվծվալ նրանք ուտելիք եին ուզում.Արծիվը հոգնել էր և էլ չէր կարող թրչել ծով նա իջավ բույնի մեջ , թաքցրեց երեխաններին  իր թևերով, սիրեց իրենց , ուղեց ձագերի թևիկներըև խնդրեց որ մի  քիչ սպասեն .Բայց ինչքան նա իրենց գուրգուրում էր այդքան նրանք ավելի շատ էին բողոքում.

Այդ ժամանակ արծիվը թռավ նրանցից ու նստեց ամենամեծ չորացած ծառին.

Երեխանները ավելի շատ սկսեցին բողոքել.

Այդ ժամանակ արծիվը  հանկարծ նա բարձր գոռաց  պատրաստեց թևերը և հոգնաց թռավ  ուղիղ ծովը.Նա վերադարձավ շատ ուշ երեկոյան  նա թռչում եր լուռ ու ցածր երկրի վրա , ճանկերում նորից մեծ ձուկ էր.

Երբ նա մոտենում էր ծառին նա նայեց կա մարդ , նա շուտ  կանգնեց ծառի  արծիվիկները բարձրացրեցին գլխները  ու բացեցին բերանները, իսկ արծիվը պատրեց ձուկն ու կերակրեց երեխաններին.

Солнце

Солнце огромный шар.И луна огромныйшар.И звезды-огромный шар.Звезды точенками только потому, что до них уж очень далеко. Солнце состоит из огня, из одного огня. Ничего твердого в нем нет. Звезды очень похожи на наше Солнце. Они тоже из огня. Звезды, как и Солнце, огромные  шары. Многоие из них даже больше Солнца. Просто Солнце к нам ближе. Поэтому оно и кажется большим. Оно поэтомы и ярко сьетит от них слабый, и тепла совсем нет. Луна тоже шар.Но луна каменный шар, твердий, холодный, как Земля. Луна сама не светится. Не могут же холодные камни быть фонарями. Луна видна не небе только потомы, что ее освещает Солнце.

.Погасни Солнце-погаснет и Луна.Небесные тела в космосе находятця очень далеко одно от другого.Ближе всего к нам Луна.Но даже до Луна самолет ТУ-154 летел бы две недели не останавниваясь.Даелко Луна.И все же она намного ближке к нам,чем все остольные небесные тела.Ее часто называют ''опутником Земли''.А все остальные небесные тела во много раз дальше .До солнца на сомолете пришлось бы летет пятнадцать лет!Сели в сомолет школьники ,а вылезли бородатые дяди.До звезды с такой скоростью вообще не долететь.Пролетишь только самое началось пути,а уже састаришься.Какой огромный космос!

Պարզվում է, որ արևը հսկայական գունդ է: Լուսինն էլ է հսկայական գունդ: Եվ աստղերը նունպես: Աստղերը թվում են կետիկներ, որովհետև նրանք մեզնից շատ հեռու են: Արևը բաղկացած է կրակից, միմիայն կրակից: Նրա մեջ ոչ մի պինդ բան չկա: Աստղերը շատ նման են մեր արևին, նրանք նույնպես կրակից են: Աստղերը Արևի նման հսկա գնդեր են: Նրանցից շատերը  նույնիսկ մեծ են արևից: Ուղղակի արևը մեզ մի քիչ մոտիկ է, դրա համար էլ այն մեծ է թվում: Այդ պատճառով էլ, պայծառ է շողում և տաքացնում: Իսկ աստղերը մեզնից ավելի հեռու են քան արևը: Այդ պատճառով էլ նրանց լույսը ավելի թույլ է և ջերմություն չկա: Լուսինը նույնպես գունդ է: Բայց լուսինը քարե գունդ է և պինդ, սառը ինչպես Երկիրը: Լուսինը սեփական լույս չունի: Չեն կարող սառը քարերը լինել լուսատուեր: Լուսինը երևում է երկնքում այն պատճառով, որ արևը լուսավորում է նրան: Կմարի արևը, կմարի նաև լուսինը: Երկնային մարմինները տիեզերքում իրարից շատ հեռու են գտնվում: Ամենամոտը մեզ լուսինն է: Բայց,նույնիսկ մինչև լուսին «ՏՈՒ 154»  ինքնաթիռը կթռչեր երկու շաբաթ առանց կանգնելու: Հեռու է լուսինը, բայց ամեն դեպքում բոլոր մնացած երկնային մարմիններից ամենամոտն է մեզ: Նրան հաճախ անվանում են Երկրի արբանյակ: Իսկ բոլոր մնացած երկնային մարմինները շատ անգամ հեռու են: Մինչև արևը ինքնաթիռով կթառնեին 15 տարի: Նստեցին ինքնաթիռ աշակերտներ, դուրս եկան մորուքավոր պարոններ: Մինչև աստղերը այդ արագությամբ չենք կարող հասնել:Կթռչես ճանապարհի միայն սկիզբը, և արդեն կծերանաս: Ինչպիսի անսահման տիեզերք

Мифы и Созвездия

http://www.slideshare.net/mkrtchyanmilushik/ss-26466911

Լոռիում

Բարև ձեզ: Ես Մկրտչյան Միլենան եմ: Եկել եմ  սկաուտական ճամբար,որը գտնվում է  Լոռու մարզի Լերմոնտովո գյուղի մոտ:Առավոտյան` նախաճաշից հետո գնացինք Տանձուտ գետ: Քանի որ ճանապարհ չկար, ճամբարականները ստիպված եղան անցնել գետի միջով, իսկ մի մասին սկաուտներ Մայքն ու Արծիվը և ընկեր Էմանուելը մեզ գրկած անցկացրին գետը: Ճանապարհը այնքան էլ լավը չէր անտառի միջով, քանի որ խոնավ էր. բոլորի կոշիկները կեղտոտվեցին, բայց հաճելի ճամփորդություն  ունեցանք: